پاسخ
جواب:
بین این دو وطن دو تفاوت وجود دارد:
1. در وطن حکمی، قصد ماندن دائمی لازم نیست ولی در وطن اتخاذی، باید قصد داشته باشد برای همیشه در آن جا بماند.
وطن حکمی اعراض ندارد. یعنی همین که از آن محل خارج و به جای دیگری برای زندگی منتقل شد، از آن به بعد، نمازش در آن جای اولی شکسته است، چه قصد داشته باشد دوباره به آن جا برگردد و چه چنین قصدی نداشته باشد. ولی در وطن اتخاذی این گونه نیست؛ و تا زمانی که احتمال بجا می دهد که در آینده، برای زندگی به آنجا بازگردد، نمازش در آنجا تمام (چهار رکعتی) و روزه اش صحیح است.